Rozdział 1.

Idę powoli do mojej nudnej szkoły. Głupia zima. Moje ubrania są bardzo ciepłe, ale nadal mi zimno. Wchodzę do szkoły. Od razu w oko rzuca się mój chłopak Zayn. Jeden z największych postrachów szkoły. Podchodzę do niego szybkim krokiem.

- Hej - rzucam i otwieram swoją szafkę (mam szafkę obok niego i Louis'a - drugiego największego postrachu w szkole).

- Hej, kochanie - mówi i całuje mnie w policzek. Przewracam tylko oczami i wyciągam książki do Historii. Uch... historia... Siedzę na niej z tym pedałem, Louis'em. - Idziemy gdzieś dzisiaj po szkole? - mówi, gdy zamykam szafkę.

- Okej, ale zobaczę, bo baba od historii powiedziała, że nam da pracę w parach, więc... - mówię, a on mnie całuje w usta. Oddaję kilkusekundowy pocałunek. Po chwili się odrywam od niego. - To ja już pójdę - mówię i się natychmiastowo odwracam i zaczynam iść. Nie zauważam osoby idącej w tą samą stronę. Zderzam się z nią. Upadłabym gdyby ten 'ktosiek' mnie nie złapał. W PASIE!!! Podnoszę swoją głowę do góry. Ktośkiem okazuje się Louis. Tak, Tomlinson. Podnoszę się z niego i otrzepuję. – Uważaj jak łazisz – mówię krótko.

- A może tak, dziękuję? – mówi, a ja przewracam oczami.

- Nie, spierdalaj – mówię, i gromię go wzrokiem. Nagle czuję jak mnie ktoś obejmuje w talii.

- Tomlinson, możesz szukać innej dziewczyny? – mówi, a Louis zaczyna się śmiać. – Coś cię bawi? – mówi, a ja patrzę na Louis’a z miną ‘proszę, daj spokój’.

- Przecież ona cię nie kocha – mówi. Ma rację. Zayn’a od dawna nie kocham. Od czasu kiedy mnie zaczął bić wszystko się zmieniło. – Mam rację Kim? – pyta się, a ja spuszczam głowę.

- Kim?! – mówi sfrustrowany Zayn.

- Kocham cię, Zayn – mówię i staję pomiędzy chłopakami. On tylko do mnie podchodzi i ściska mój podbródek.

- No ja myślę – syczy, a do moich oczu napływają łzy. To boli…

- Zostaw ją – syczy Louis. I do nas podchodzi. – Słyszysz? Boli ją to! – wrzeszczy, a Zayn mnie puszcza.

- Później się widzimy, Kim – mówi i odchodzi. Louis do mnie bliżej podchodzi.

- Boli cię? - pyta się. Och, jaki troskliwy... (wyczuj ten sarkazm).

- Niech cię to lepiej nie interesuje - mówię.

- Czemu? Jeju, tylko się pytam - mówi i się odsuwa. Puszcza mi oczko i znika gdzieś w tłumie licealistów. Odchodzę od szafek i biegnę do łazienki, żeby się wypłakać.

***

Wchodzę do klasy. Historia. O ja pierdole. Louis! Gdy podchodzę do naszej ławki on się na mnie patrzy. Lustruje mnie. Siadam do ławki. Rzucam książki i opieram się o ławkę rękami. Patrzę się przez chwilę na niego. Uśmiecha się, a ja przewracam oczami. Do klasy wchodzi nauczycielka. Siada przy biurku.

- Otwórzcie podręczniki na stronie 109 - mówi, a ja razem z Louis'em otwieram książki. - Więc dzisiaj pracujecie w parach. Każdy ma osobę w ławce, więc już nie musicie się dobierać. Nie ma zamian miejscami. Rozumiemy się panno Kim? - mówi, a ja się uśmiecham złośliwie.

- Pewnie.

- Proszę, więc zacznijmy - to będzie długa lekcja.